Różaniec święty za Ojczyznę

13. dnia każdego miesiąca

Króluj nam, Chryste!

Niech będzie uwielbione Najświętsze Serce Jezusa Chrystusa, Króla królów i Pana panów, i niech będzie wysławione Niepokalanego Serce Jego i naszej Matki, Królowej Polski wniebowziętej!

We wspomnienie Niepokalanego Serca Maryi – jak zawsze 13. dnia miesiąca – będzie w Wałbrzychu comiesięczne czuwanie Krucjaty Różańcowej za Ojczyznę, tym razem w 2 turach: pierwsza rano w sanktuarium Matki Bożej Bolesnej, Patronki Wałbrzycha – jak zawsze w sobotę – różaniec za Ojczyznę przed Mszą św. o godz. 8, która będzie sprawowana w comiesięcznej intencji, która wszakże raz w roku jest nieco zmodyfikowana stosownie do liturgicznego wspomnienia, mianowicie: „O przyśpieszenie tryumfu Niepokalanego Serca Królowej Polski Wniebowziętej przez nowy cud za przyczyną sługi Bożego o. Giulia Mancinellego SJ”: natomiast druga tura będzie miała miejsce w kolegiacie Św. Aniołów Stróżów od godz. 15 do comiesięcznej Mszy św. za Ojczyznę o godz. 18, którą poprzedzi nabożeństwo czerwcowe o godz. 17:30, a po Mszy św. będzie jeszcze nabożeństwo fatimskie.

To niezwykle ważne liturgiczne wspomnienie statystycznie raz na 7 lat wypada dnia 13., co stanowi szczególne wyzwanie, aby w tym dniu Polska stała się prawdziwie królestwem Różańca św., a zwłaszcza Wałbrzych, gdzie co miesiąc gromadzimy się na jednomyślnej modlitwie wspólnotowej, gdyż będzie ona wyjątkowo skuteczna, bo zanoszona  przez potężne wstawiennictwo Niepokalanego Serca Matki Stworzyciela, a ponadto w intencjach, które łączą sprawy Ojczyzny z tryumfem tegoż Niepokalanego Serca, co nie dokona się inaczej, jak tylko na sposób,  jaki Ona sama wyśpiewała w Magnificat, co w XVII w. odniosła do Polski za pośrednictwem o. Giulia Mancinellego, co także zgadza się z proroctwami sługi Bożego Prymasa Augusta Kard. Hlonda, który wcale nie znał tych objawień.

W Godzinie Miłosierdzia odprawimy Drogę Krzyżową z błogosławionymi kapłanami polskimi z grona 108 męczenników II wojny światowej, beatyfikowanych przez Ojca św. Jana Pawła II w Warszawie 13 czerwca 1999 r. Rozważania zredagowane są na kanwie cytatów z wypowiedzi wybranych kapłanów z tego znakomitego grona oraz szczegółów ich życiorysów, co wpisuje się w III cz. tajemnicy fatimskiej: „(…) w ten sam sposób zginęli jeden po drugim inni Biskupi Kapłani, zakonnicy i zakonnice oraz wiele osób świeckich, mężczyzn i kobiet różnych klas i pozycji. Pod dwoma ramionami Krzyża były dwa Anioły, każdy trzymający w ręce konewkę z kryształu, do których zbierali krew Męczenników i nią skrapiali dusze zbliżające się do Boga”. Przez wstawiennictwo Niepokalanego Serca «Pięknej Pani» z Fatimy będziemy błagać, aby ich krew zdobyła bramy nieprzyjaciół, ponieważ Baranek zabity, który ma się objawić Królem narodów i róść na zdobyczy jako Lew z plemienia Judy (por. Rdz XLIX, 9-10 oraz Ap V, 5), ma zwyciężyć nie sam, ale jako BÓG Z NAMI: Baranek i ci z Nim: powołani i wybrani, i wierni (Ap XVII, 14). Będziemy zatem modlić się, aby Polska – zgodnie z poleceniem przekazanym przez służebnicę Bożą Rozalię Celakównę – uznała Jezusa Chrystusa za swego króla w całym tego słowa znaczeniu przez intronizację Jego Boskiego Serca – Tej Miłości, która Polskę szczególnie umiłowała i która pragnie nas wywyższyć w potędze i świętości, ale w zamian żąda wierności!

Sursum corda!

MP